نیک عجب گوهرست نیک پر از شور و شر

زانک تو در سردسیر داشته ای رخت خشک

خشک لب و چشم تر بوده ای از خشک و تر

برج من آن سوترست دور ز خشک و ترست

از پس چندین حجاب چاک زدستی تو جیب

از پس پرده تو را یاوه شده پا و سر

جانب تبریز تاز جانب شمع طراز