ولیک عاشق حق را چو بردراند شیر

کز این دوار بود مست کله بیمار

به بر و بحر و به دشت و به کوه می کشدش

که تا کجاش دراند به پنجه شیر شکار

هلا دریدن او را چو دیگران مشمار

دل و جگر چو نیابد درونه تن او

همان کسی که دریدش همو شود معمار