بدان طرف که دهان را گشادمی بشکاف

فروفتادی و کشتی مرا به زاری زار

جواب گفت مر او را فصیح آن خانه

که چند چند خبر کردمت به لیل و نهار

که قوتم برسیدست وقت شد هش دار

همی زدی به دهانم ز حرص مشتی گل

شکاف ها همی بستی سراسر دیوار