ز هر کجا که گشادم دهان فروبستی

که قوتم برسیدست وقت شد هش دار

همی زدی به دهانم ز حرص مشتی گل

شکاف ها همی بستی سراسر دیوار

نهشتیم که بگویم چه گویم ای معمار

بدان که خانه تن توست و رنج ها چو شکاف

شکاف رنج به دارو گرفتی ای بیمار