چو میرخوان توام ترش بنهم و شیرین

که پات خار ندید و سرت نیافت خمار

بگفتمش که بلی لیک هم مگیر مرا

نیاحتی که کنم وفق نوحه اغیار

که هر کسی بخورد بای خود ز خوان کبار

به سوزنی که دهان ها بدوخت در رمضان

بیا بدوز دهانم که سیرم از گفتار