شراب و شاهد و ساقی بی شمار نگر

تو شاخ خشک چرایی به روی یار نگر

تو برگ زرد چرایی به نوبهار نگر

درآ به حلقه رندان که مصلحت اینست

بدانک عشق جهانی است بی قرار در او

هزار عاشق بی جان و بی قرار نگر

چو دررسی تو بدان شه که نام او نبرم