بریز باده بر اجسامم و بر اعراضم

که دوش هیچ نخفتم ز تشنگی و خمار

لبم که نام تو گوید به باده اش خوش کن

سرم خمار تو دارد به مستیش تو بخار

چنانک هیچ نماند ز من رگی هشیار

وگر خراب شوم من بود رگی باقی

چو جغد هل که بگردد در این خراب دیار