چو لاله زار کن این دشت را به باده لعل

چنانک هیچ نماند ز من رگی هشیار

وگر خراب شوم من بود رگی باقی

چو جغد هل که بگردد در این خراب دیار

روا مدار که موقوف داریم به بهار

ز توست این شجره و خرقه اش تو دادستی

که از شراب تو اشکوفه کرده اند اشجار