از آن گذر کن و کاهل مباش چون رنجور

ایا صبا به خدا و به حق نان و نمک

که هر سحر من و تو گشته ایم از او مسرور

که چون رسی به نهایت کران عالم غیب

از آن پری که از او یافتی بکن پرواز

هزارساله ره اندر پرت نباشد دور

بپر چو خسته شود آن پرت سجودی کن