که باغ می نشود از دم بهاری سیر

نه شهر و یار شناسیم ای مسلمانان

از آنک نیست دل از جام شهریاری سیر

هوای تو چو بهارست و دل ز توست چو باغ

چو شرمسارم از احسان شمس تبریزی

که جان مباد از این شرم و شرمساری سیر