حق چو شراب ازلی دردهد

ساغر مردانه ما را بیار

آتش می بر سر پرهیز ریز

وای بر آن زاهد پرهیزکار

مرد خورد باده حق مردوار

پرورش جان به سقاهم بود

از می و از ساغر پروردگار