کو کشدش جانب هر دشت و غار

باد چو راکع شد و خود را شناخت

نیست در آخر چو خسان بی مدار

چشم در آن باد نهادست خس

خیره در آن آب بماندست سنگ

کوش بغلطاند در سیل بار

گر بد و نیکیم تو از ما مگیر