بسته سر و خسته و بیماروار

جان و جهان جان مرا دست گیر

چشم جهان حرف مرا گوش دار

صورت دل آمد و پیشم نشست

دست مرا بر سر خود می نهاد

کای به غم دوست مرا دست یار

درد سرم نیست ز صفرا و تب