از می عشقست سرم پرخمار

دست مرا بر سر خود می نهاد

کای به غم دوست مرا دست یار

درد سرم نیست ز صفرا و تب

این همه شیوه ست مرادش توی

ای شکرت کرده دلم را شکار

جان من از ناله چو طنبور شد