گوید بپذیر غلامی دگر

لطف تو عام آمد چون آفتاب

گیر مرا نیز تو عامی دگر

هر سحری سر نهدت آفتاب

بر تو و برگرد تو هر کس که هست

دم به دم از عرش سلامی دگر

بی سخنی ره رو راه تو را