که یکی چراغ روشن ز هزار مرده بهتر

همه گم کننده ره را چو ستیزه شد قلاوز

تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید

تو یکی نه ای هزاری تو چراغ خود برافروز

که به است یک قد خوش ز هزار قامت کوز