تو غمز ما طلب کن خود رمزگو مباش

گوید که راه باغ نیاموختی هنوز

آن سو که نکته ها و رموز چو جان رسد

ای عمر باد داده تو در نکته و رموز

با آن کمان دولت کو درمپیچ توز

گر نفس پیر شد دل و جان تازه است و تر

همچون بنفشه تر خوش روی پشت گوز