خموش کن ز بهانه که حبه ای نخرند

که من جنید زمانم ابایزید نیاز

قماش بازده آن گاه زهد خود می کن

مکن بهانه ضعف و فرومکش آواز

در این مقام ز تزویر و حیله طناز

بگیر دامن اقبال شمس تبریزی

که تا کمال تو یابد ز آستینش طراز