که گر تو روی بپوشی کنیم ما رو باز

به آفتاب شهم گفت هین مکن این ناز

دمی که شعشعه این جمال درتابد

صد آفتاب شود آن زمان سیاه و مجاز

کسی شود به تو غره که روی دوست ندید