نگون شوی چو رخم دلبری کند آغاز

ز گازران مگریز و به زیر ابر مرو

که ابر را و تو را من درآورم به نیاز

اگر چه جان و جهانی خوش به توست جهان

مرا هزار جهانست پر ز نور و نعیم

چه ناز می رسدت با من ای کمین خباز

عباد را برهانم ز نان و از نانبا