چو ماه همره من شد سفر مرا حضرست

دمی بدین دو سه مخمور بی نوا پرداز

حیات با تو خوشست و ممات با تو خوشست

گهیم همچو شکر بفسران گهی بگداز

به زیر سایه او می روم نشیب و فراز

ز آسمان شنوم من که عاقبت محمود

خموش باش که محمود گشت کار ایاز