که اژدهاست غمت با دم شرارآمیز

برون کشم ز خمیر تو خویش را چون موی

که ذوق خمر تو را دیده ام خمارآمیز

ولیک موی کشان آردم بر تو غمت

هزار بار گریزم چو تیر و بازآیم

بدان کمان و بدان غمزه شکارآمیز

به گردنامه سحرم به خانه بازآرد