واهل ز دست او را تبت بس است او را

از رشک زعفرانی یا از شماتت اطلس

این دو به کار ناید جز ناروا نشاید

ای وای آن که در وی باشد حسد مغرس

هر کو عدوی مه شد ظلمات مر ورا بس

اعدات آفتابا می دان یقین خفاشند

هم ننگ جمله مرغان هم حبس لیل عسعس