خیال دوست بیاورد سوی من جامی

چو پخته خوار نباشی ز هیچ خام مترس

حریف ماه شدی از عسس چه غم داری

صبوح روح چو دیدی ز صبح و شام مترس

که گیر باده خاص و ز خاص و عام مترس

بگفتمش مه روزه ست و روز گفت خموش

که نشکند می جان روزه و صیام مترس