آنک به دل اسیرمش در دل و جان پذیرمش

دام دگر نهاده ام تا که مگر بگیرمش

آنک بجست از کفم بار دگر بگیرمش

گر چه گذشت عمر من باز ز سر بگیرمش

دل بگداخت چون شکر بازفسرد چون جگر

باز روان شد از بصر تا به نظر بگیرمش