پریشان باد زلف او که تا پنهان شود رویش

بدزدیدست جان من برنجانش برنجانش

گر ایمان آورد جانی به غیر کافر زلفت

بزن از آتش شوقت تو اندر کفر و ایمانش

که تا تنها مرا باشد پریشانی ز پنهانش

منم در عشق بی برگی که اندر باغ عشق او

چو گل پاره کنم جامه ز سودای گلستانش