تبریز بگو آخر با غمزه شمس الدین

آمیخته ای با جان ای جور و محالت خوش

دل گفت مرا روزی سالی گذرد زان مه

جان گفت به گوش دل کای دل مه و سالت خوش

کای فتنه جادویان ای سحر حلالت خوش