بخت و روزی هر کسی اندر خراباتی روید

آن می چون زر سرخم برد اندر کان خویش

از گل رخسار او سرسبز دیدم باغ خویش

ز ابروی چون سنبل او پخته دیدم نان خویش

من کیم غمخوارگی را یافتم من آن خویش

بولهب را دیدم آن جا دست می خایید سخت

بوهریره دست کرده در دل انبان خویش