دل چون تنور پر شد که ز سوز چند گوید

که خلیل مالک آمد به کفش عنان آتش

سحری صلای عشقت بشنید گوش جانم

که درآ در آتش ما بجه از جهان آتش

دهن پرآتش من سخن از دهان آتش