جانب محو و فنا رخت کشیدند مهان

آنک جان از مدد رحمت جانان کشدش

هر دم از یاد لبش جان لب خود می لیسد

ور سقط می شنود از بن دندان کشدش

تا بقا لطف کند جانب ایشان کشدش

ای بسا جان که چو یعقوب همی زهر چشد

تا که آن یوسف جان در شکرستان کشدش