خویش را غیر مینگار و مران از در خویش

من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویش

سر و پا گم مکن از فتنه بی پایانت

تا چو حیران بزنم پای جفا بر سر خویش

آن که چون سایه ز شخص تو جدا نیست منم