مکش ای دوست تو بر سایه خود خنجر خویش

سر و پا گم مکن از فتنه بی پایانت

تا چو حیران بزنم پای جفا بر سر خویش

آن که چون سایه ز شخص تو جدا نیست منم

ای درختی که به هر سوت هزاران سایه ست

سایه ها را بنواز و مبر از گوهر خویش

سایه ها را همه پنهان کن و فانی در نور