برگ ها لرزان ز بیم خشکی اند

هر کی شد کشته چه خوف از خنجرش

بترین مرگ ها بی عشقی است

بر چه می لرزد صدف بر گوهرش

تا نگردد خشک شاخ اخضرش

در تک دریا گریزد هر صدف

تا بنربایند گوهر از برش