حیله گریست کارش مهره بریست کارش

از وی شکفت جانم بر وی بود نثارش

چون برگ من ز بالا رقصان به پستی آیم

لرزان که تا نیفتم الا که در کنارش

پرده دریست کارش نی سرسریست کارش

می خارد این گلویم گویم عجب نگویم

بگذار تا بخارد بی محرمی مخارش