مستی فزود خامش تا نکته ای نرانی

وان را که عقل گم شد از کی بود پناهش

نی ما از آن شاهیم ما عقل و جان نخواهیم

چه عقل و بند و پندش چه جان و آه آهش

ای رفته لاابالی در خون نیکخواهش