آن شکری را که هیچ مصر ندیدش به خواب

یوسف جان برگشاد جعد پریشان خویش

دوش مرا گفت یار چونی از این روزگار

چون بود آن کس که دید دولت خندان خویش

شکر که من یافتم در بن دندان خویش

بی زر و سر سروریم بی حشمی مهتریم

قند و شکر می خوریم در شکرستان خویش