شکر که ساقی غیب شست به می جمله عیب

شکر که عاشق رسید در کنف خوب خویش

شکر که خورشید عشق از سوی مشرق بتافت

در دل و جان ها فکند آتش و آشوب خویش

شکر که طالب رهید از غم دلکوب خویش