نشان سکه او بین به هر درست که نقدست

که تخت او نظرست و بصیرتست جهانش

زبان جمله مرغان بداند او به بصیرت

که هیچ مرغ نداند به وهم خویش زبانش

ولیک نقد نیابی که بو بری سوی کانش

مگر که حلقه رندان بی نشان تو ببینی

که عشق پیش درآید درآورد به میانش