گهی که مرغ دل ما بماند از پرواز

ز عشق زرگر ما و ز لذت گازش

در آن هوا که هوا و هوس از او خیزد

چه دید مرغ دل از ما ز چیست پروازش

که بست شهپر او را کی برد انگازش

مگو که غیرت هر لحظه دست می خاید

که شرم دار ز یار و ز عشق طنازش