بدانک تن چو غبارست و جان در او چون باد

کلابه ظاهر و پنهان ز چشم قزازش

دو سه بریشم از این ارغنون فروتر گیرد

که تند می رسد آواز عقل پردازش

ولیک فعل غبار تنست غمازش

غبار جان بود و می رسد دگر جانی

که ذره ذره به رقص آمدست از آوازش