جهان تنور و در آن نان های رنگارنگ

ولیک فعل غبار تنست غمازش

غبار جان بود و می رسد دگر جانی

که ذره ذره به رقص آمدست از آوازش

تنور و نان چه کند آنک دید خبازش

ز سینه نیست سماع دل و ز بیرون نیست

فدات جانم هر جا که هست بنوازش