مرا مپرس ز عدل و ز لطف و انعامش

خمار باده او خوشترست یا مستی

که باد تا به ابد جان های ما جامش

ستم ز عدل ندانم ز مستی ستمش

جفای او که روان گریزپای مرا

حریف مرغ وفا کرد دانه و دامش

بسی بهانه روانم نمود تا نرود