چو گرد پی رخش تو نیل نیست

ستاننده مرز مازندران

ز گرز تو خورشید گریان شود

ز تیغ تو ناهید بریان شود

هم آورد تو در جهان پیل نیست

کمند تو بر شیر بندافگند

سنان تو کوهی ز بن برکند