بگفت رو که مرا پوستین چنان بگرفت

به دست خرس بکرد آن طمع گرفتارش

بگفتمش که رها کن تو پوستین بازآ

چه دور و دیر بماندی به رنج و پیکارش

که نیست امید رهایی ز چنگ جبارش

هزار غوطه مرا می دهد به هر ساعت

خلاص نیست از آن چنگ عاشق افشارش