از این طاس غربت بیا درربایش

جهان سایه توست روش از تو دارد

ز نور تو باشد بقا و فنایش

منم مهره تو فتاده ز دستت

بگیرم ادب را ببندم دو لب را

که تا راز گوید لب دلگشایش