امروز پایدار که برپاست ساقیی

فارغ ز بهمنست و ز کانون زهی مساغ

سر همچنین بجنبان یعنی سر مرا

خاریدن آرزوست ندارم بدو فراغ

کبست خاک را و فلک را دو صد چراغ

گه آب می نماید و گه آتشی کز او

دل داغ داغ بود و رهانیده شد ز داغ