غم چیغ چیغ کرد چو در چنگ گربه موش

کبست خاک را و فلک را دو صد چراغ

گه آب می نماید و گه آتشی کز او

دل داغ داغ بود و رهانیده شد ز داغ

گو چیغ چیغ می کن و گو چاغ چاغ چاغ

آتش بزن به چرخه و پنبه دگر مریس

گردن چو دوک گشت این حرف چون پناغ