گفت بسی کرد او گرد عذارم طواف

حاجی عاقل طواف چند کند هفت هفت

حاجی دیوانه ام من نشمارم طواف

گفتم گل را که خار کیست ز پیشش بران

گفت به آتش هوا دود نه درخورد توست

گفت بهل تا کند گرد شرارم طواف

عشق مرا می ستود کو همه شب همچو ماه