تو بر مقامه خویشی وز آنچ گفتم بیش

ز هر چه از تو بلافند صادقست نه لاف

عجب که کرت دیگر ببیند این چشمم

به سلطنت تو نشسته ملوک بر اطراف

ولیک دیده ز هجرت نه روشنست نه صاف

شعاع چهره او خود نهان نمی گردد

برو تو غیرت بافنده پرده ها می باف