خطای مست بود پیش عقل عقل معاف

دهان ببسته ام از راز چون جنین غمم

که کودکان به شکم در غذا خورند از ناف

تو عقل عقلی و من مست پرخطای توام

خمار بی حد من بحرهای می خواهد

که نیست مست تو را رطل ها و جره کفاف

بجز به عشق تو جایی دگر نمی گنجم